شنبلیله

مشخصات گیاه شناسی
گیاه بسیار کوچکی است با برگ های مرکب 3 برگچه ای که برگچه ها در حاشیه شدیداً دندانه دار می باشند گل ها زرد رنگ و کوچک بوده و میوه آن نیام درازی به اندازه 3 تا 8 سانتی متر می باشد.
انتشار جغرافیایی
شنبلیله در نواحی مختلف ایران به عنوان یک سبزی خوراکی کاشته شده و مصرف می شود. به صورت خود رو در نواحی مختلف آذربایجان، اصفهان، فارس و خراسان رویش دارد.
ترکیبات شیمیایی
شنبلیله حاوی مقادیر زیادی آهن و فسفر بوده و همچنین آلکالوئیدی موسوم به تری گونلین در آن یافت شده است. این ماده شباهت زیادی به پیش ساز ویتامین B2 که اسید نیکوتینیک نامیده می شود دارد.
قسمتهای مورد استفاده
دانه های گیاه مهمترین قسمت دارویی آن به شمار می آید.
اثرات دارویی و طرز استعمال
1.نرم کننده پوست : جوشانده دانه ها شنبلیله برای نرمی پوست و همچنینی رفع تحریکات جلدی به کار می رود. به این منظور می توان جوشانده مذکور را به شکل کمپرس به کار برد. 2.گشاد کننده عروق : دانه های شنبلیله اگر به مقدار زیاد مورد استفاده قرار گیرند باز کننده مجاری عروق بوده و از این رو برای پیشگیری از بیماری سکته قلبی بسیار مؤثر می باشند همچنین تا حدودی برای رفع تصلب شرائین می توان از آن بهره جست. 3.درمان لاغری و ضعف عمومی : شنبلیله خصوصاً دانه های آن به لحاظ دارا بودن برخی عناصر همچون آهن در درمان ضعف عمومی بدن بسیار مؤثر می باشد. به این منظور دانه های شنبلیله به طور مستقیم و به طریق خوراکی مصرف می شوند ولی با توجه به بوی ناپسند دانه ها خصوصاً دانه های در حال خرد شدن بهتر است دانه های خرد شده به صورت آرد با مواد شیرین و معطر مخلوط و بعداً مصرف شوند. 4.درمان ورم لوزه ها : جوشانده دانه های شنبلیله اگر بهشکل غرغره استعمال شود در رفع ورم لوزه ها بسیار مفید و مؤثر می باشد.
دفعات بازدید : 248