آفتابگردان

مشخصات گیاه شناسی
گیاهی است علفی با ساقه راست، خشن و نسبتاً بلند که برگ های بزرگ قلبی شکل به صورت متناوب روی آن قرار گرفته اند. آن چیزی که به عنوان گل آفتابگردان مشهور است در حقیقت گل آذینی بزرگ متشکل از هزاران گل می باشد که به آن کاپیتول گویند. گل های حاشیه ی کاپیتول زرد رنگ و زبانه ای و گل های مرکزی آن لوله ای و به رنگ زرد تیره می باشند. میوه گیاه که در حقیقت همان تخم آفتابگردان می باشد فندقه ای است که از بلوغ گل های مرکزی و لویه ای کاپیتول به وجود می آید.
انتشار جغرافیایی
آفتابگردان در سراسر ایران به عنوان گیاه زراعی کشت می شود.
ترکیبات شیمیایی
گل های لوله ای و زبانه ای آفتابگردان واجد آنتوسیانین، تانن و نوعی اسید به نام اسید سولانتیک بوده، دانه های آن حاوی انواع اسیدها همچون اسید هلیانتانیک، اسید هلیا نتیک وتری گلسیریدهایی چون انتئارین ،آراشیدین، پالمیتین و لینو سرین می باشد.
قسمتهای مورد استفاده
گل های تازه و برگ گیاه و بعضاً دانه مصرف دارویی دارند.
اثرات دارویی و طرز استعمال
1.به عنوان تب بر : عصاره الکی برگ یا ساقه آفتابگردان با مصرف خوراکی خاصیت تب بر دارد. 2.به عنوان خلط آور : عصاره برگ آفتابگردان که گاهاً با مقدار مساوی از برگ اوکالیپتوس مخلوط می شود با مصرف خوراکی خاصیت خلط آوری در ناراحتی های تنفسی دارد. 3.به عنوان ملین : خمیر تهیه شده از دانه یا میوه له شده آفتابگردان در آب باعث نرم شدن جداره روده خاصیت ملینی دارد.
دفعات بازدید : 409