ابوالحسن میرزاقاجار(شاعر)

معروف به شیخ الرئیس و متخلص به حیرت،خطیب و شاعر و رجل آزادیخواه اواخر عهد قاجار.پدرش محمدتقی میرزا حسام السلطنه(م 1278 ق)متخلص به شوکت،پسر فتحعلیشاه و مردی ادیب و شاعر بود.شیخ الرئیس در تهران و مشهد به تحصیل مقدمات علوم پرداخت و حکمت را در محضر آقا علی مدرس آموخت.مدتی در سامرا در خدمت میرزای شیرازی تلمذ نمود و چون به ایران بازگشت ناصرالدین شاه وی را لقب شیخ الرئیس داده به خدمت در آستان قدس رضوی فرستاد.اختلاف او با والی خراسان سبب گردید که خراسان را ترک گفته از راه روسیه در شمال خراسان رهسپار استانبول شود.در عثمانی به انجمن اتحاد اسلام پیوست و سلطان عبدالحمید محبت به او ابراز داشت و شیخ نیز کتاب اتحاد اسلام را به او اتحاف کرد.در 1304ق به خواهش شاه قاجار به ایران بازگشته بار دیگر مأمور خدمت در خراسان گردید؛اما این بار نیز از راه عشق آباد به پایتخت عثمانی رفت و از آنجا به بیت المقدس و مصر و هند سفر کرد.وی با اینکه از شاهزادگان قاجار بود،سالهای دراز عمر خویش را مصروف بیدار کردن اذهان مردم و آماده کردن آنان برای مبارزه با حکومت استبدادی قاجار ساخت و در منابر و مجالس از زشتکاری های عمال دولتی و ستمگریهای آنان برای مردم سخن می گفت.محافل روحانی وابسته به دربار تکفیرش می کردند و کارگزاران دستگاه دولتی به فساد عقیده متهمش می نمودند.در انتخابات دوره دوم به نمایندگی مردم مازندران برگزیده شد و رئیس سنی مجلس گردید.وی به فارسی و عربی شعر می سرود و حتی در سخنان عادی خود نیز سجع و قافیه می آورد.مهمترین آثار وی عبارتند از: اتحاد اسلام،کتاب الابرار در رد احمد قادیانی،منتخب نفیس که دیوان اشعار فارسی و عربی اوست و آگهی شهان از کار جهان
تعداد دفعات بازدید: 383