ابن بابویه (عارف)

شیخ المشایخ ابوجعفر محمد بن علی بن بابویه قمی،ملقب و یا مشتهر به شیخ «صدوق» یکی از برجسته ترین علمای فقه اسلامی و از پاکبازترین رهروان طریق عرفان است.علم و عرفان، احساس و معنی،درک و اندیشه،جهان پاک بینی و زهد و طهارت،تقدس و پارسایی همه یکجا در وجود او گرد آمده.وی یک عالم ربانی در عین حال شیفته عرفانی است که از مرز سده ها می گذرد و گذشت قرون و اعصار را بر دریافت های او راه نیست و از این سوی منطق او در توجیه اصول مذهب شیعه،شگفت آور،روشن و عمیق و کامل و کافی است.تألیفات عدیده وی را اعم از رساله و کتاب بالغ بر سیصد جلد ذکر کرده اند که از آن میان کتاب بزرگ و معروف او «اتمام النعمه اثبات العینیه»استادی این نابغه دانش و معنی را در شناخت احساس و مکارم آدمی،حق و قدرت نامتناهی و لایزال حق را می نمایاند.این اثر بازگوی شگفت آور واقعیات عینی و جوهر جماد است. نثر او بی پیرایه و کم نظیر،فصیح و تابناک است که حتی عوام نیز می توانند از جهاتی معنی مختصری درخور فهم دریابند.وی در این کتاب از جلوه واقعیت ها می گذرد و با بینایی شگرفی به فراسوی واقعیات می رسد.ابن بابویه به سال381 (با استناد به قول معتبرترین تذکره نویسان)چشمان تیزبین ازجهان فروبسته است و اگر بپذیریم که زندگی هفتاد و یک ساله او (که اغلب محققین ذکر کرده اند) مستند است،وی به سال 310 هجری در شهر قم پای به عرصه گیتی نهاد
تعداد دفعات بازدید: 447