آیتی ، عبدالحسین ]آواره[ (نویسنده)

عبدالحسین آیتی فرزند حاج شیخ محمد مشهور به حاج آخوند از روحانیون مشهور یزد در سال 1288 قمری در تفت یزد به دنیا آمد.تحصیلات مقدماتی را در مکتبخانه به پایان برد و در 15 سالگی به یزد رفته و دوره صرف و نحو،منطق و معانی و بیان را تکمیل نمود.پس از فوت پدرش که از روحانیون بلند پایه یزد بود،در سال 1311 قمری به تقاضای اهالی یزد بر مسند پدر نشست و امامت دو مسجد و حل و عقد امور شرعی مردم را عهده دار شد.در سی سالگی به مسلک بهائیت گروید و این عقیده را در حدود بیست سال حفظ کرد و پس از آن دوباره به آیین اسلام گروید.عبدالحسین آیتی هنگامی که بهائی بوده کتاب (کواکب الدریه فی مآثر البهائیه) را در دو جلد نگاشته که شرح پیدایش بهائیت است.عبدالحسین آیتی پس از فوت «عبدالبها» پیشوای بهائیان در سال 1340 قمری همراه جمعی دیگر از بهائیان،دوباره مسلمان شد و از آیین بهائیت روی گرداند.او پس از اسلام آوردن کتاب (کشف الحیل) را در سه جلد در رد بهائیت نگاشت.خود درباره این کتاب می گوید : دوجلد کتاب کشف الحیل طبع تهران در رد بهائیت که اگر چه با قلم زهرآگین و تند و تلخ نگاشته شده ولی یک کلمه بی حقیقت و متزلزل و شبهه ناک در آن گنجانده نشده بلکه افتضاحات فزون از شماری دارند که عفت قلمی و مقتضیات محیط مانع از ذکر آن بوده است.عبدالحسین آیتی پس از عمری پرماجرا در سال 1332 خورشیدی،ضمن سفری که به تهران کرده بود بیمار گشت و رخت به سرای دیگر کشید و جنازه او در قم به خاک سپرده شد.تعدادی از آثار او عبارتند از:آتشکده یزدان- تاریخ یزد،اشعه حیات،تاریخ فلاسفه،انشاء عالی یا چهار فصل آیتی،چکامه شمشیر،فرهنگ آیتی در لغت،خرد نامه،روش نگارش یا موضوع نویسی،سیاحت نامه دکتر ژاک آمریکایی،کتاب نبی یا قرآن فارسی،گفتار آیتی،الکواکب الدره فی مآثر البهائیه،کشف الحیل،ملکه عقل و عفریت جهل، نغمه دل و هوگوی ایرانی یا نخستین پرواز بشر.
تعداد دفعات بازدید: 829