متن شعر

بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم

بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم
وای از دل سنگینش وز عشوه رنگینش
من در تک خونستم وز خوردن خون مستم
ای عشق که از زفتی در چرخ نمی​گنجی
در خانه دل جستی در را ز درون بستی
تن حامله زنگی دل در شکمش رومی
بردی دل و من قاصد دل از دگران جویم
گر چهره زرد من در خاک رود روزی
آخر نه سلیمان هم بشنید غم موری
گفتی که چه می نالی صد خانه عسل داری
می نالم از این علت اما به دو صد دولت
چون چنگ همی​زارم چون بلبل گلزارم
گویی که انا گفتی با کبر و منی جفتی
من خامم و بریانم خندنده و گریانم
 
برده ز فلک خرقه آورده که من عورم
او نیست منم سنگین کاین فتنه همی​شورم
گویی که نیم در خون در شیره انگورم
چون است که می گنجی اندر دل مستورم
مشکات و زجاجم من یا نور علی نورم
پس نیم ز مشکم من یک نیم ز کافورم
نادیده همی​آرم اما نه چنین کورم
روید گل زرد ای جان از خاک سر گورم
آخر تو سلیمانی انگار که من مورم
می مالم و می نالم هم خرقه زنبورم
نفروشم یک ذره زین علت ناسورم
چون مار همی​پیچم چون بر سر گنجورم
آن عکس تو است ای جان اما من از آن دورم
حیران کن و حیرانم در وصلم و مهجورم
تعداد دفعات مشاهده: 246