متن شعر

من اگر دست زنانم نه من از دست زنانم

من اگر دست زنانم نه من از دست زنانم
نه پی زمر و قمارم نه پی خمر و عقارم
من اگر مست و خرابم نه چو تو مست شرابم
خرد پوره آدم چه خبر دارد از این دم
مشنو این سخن از من و نه زین خاطر روشن
رخ تو گر چه که خوب است قفص جان تو چوب است
نه ز بویم نه ز رنگم نه ز نامم نه ز ننگم
نه می خام ستانم نه ز کس وام ستانم
چو گلستان جنانم طربستان جهانم
شکرستان خیالت بر من گلشکر آرد
چو درآیم به گلستان گل افشان وصالت
عجب ای عشق چه جفتی چه غریبی چه شگفتی
چو به تبریز رسد جان سوی شمس الحق و دینم
 
نه از اینم نه از آنم من از آن شهر کلانم
نه خمیرم نه خمارم نه چنینم نه چنانم
نه ز خاکم نه ز آبم نه از این اهل زمانم
که من از جمله عالم به دو صد پرده نهانم
که از این ظاهر و باطن نه پذیرم نه ستانم
برم از من که بسوزی که زبانه​ست زبانم
حذر از تیر خدنگم که خدایی است کمانم
نه دم و دام ستانم هله ای بخت جوانم
به روان همه مردان که روان است روانم
به گلستان حقایق گل صدبرگ فشانم
ز سر پا بنشانم که ز داغت به نشانم
چو دهانم بگرفتی به درون رفت بیانم
همه اسرار سخن را به نهایت برسانم
تعداد دفعات مشاهده: 40