متن شعر

المنه لله که ز پیکار رهیدیم

المنه لله که ز پیکار رهیدیم
زین جان پر از وهم کژاندیشه گذشتیم
دکان حریصان به دغل رخت همه برد
در سایه آن گلشن اقبال بخفتیم
بی​اسب همه فارس و بی​می همه مستیم
ما توبه شکستیم و ببستیم دو صد بار
زان عیسی عشاق و ز افسون مسیحش
چون شاهد مشهور بیاراست جهان را
ای سال چه سالی تو که از طالع خوبت
در عشق ز سه روزه وز چله گذشتیم
خاموش کز این عشق و از این علم لدنیش
خاموش کز این کان و از این گنج الهی
هین ختم بر این کن که چو خورشید برآمد
 
زین وادی خم در خم پرخار رهیدیم
زین چرخ پر از مکر جگرخوار رهیدیم
دکان بشکستیم و از آن کار رهیدیم
وز غرقه آن قلزم زخار رهیدیم
از ساغر و از منت خمار رهیدیم
دیدیم مه توبه به یک بار رهیدیم
از علت و قاروره و بیمار رهیدیم
از شاهد و از برده بلغار رهیدیم
ز افسانه پار و غم پیرار رهیدیم
مذکور چو پیش آمد از اذکار رهیدیم
از مدرسه و کاغذ و تکرار رهیدیم
از مکسبه و کیسه و بازار رهیدیم
از حارس و از دزد و شب تار رهیدیم
تعداد دفعات مشاهده: 181