متن شعر

ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می​روی

ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می​روی
بی​همره جسم و عرض بی​دام و دانه و بی​غرض
نی همچو عقل دانه چین نی همچو نفس پر ز کین
ای چون فلک دربافته​ای همچو مه درتافته
ای غرقه سودای او ای بیخود از صهبای او
ای خوی تو چون آب جو داده زمین را رنگ و بو
کو سایه منصور حق تا فاش فرماید سبق
شب کاروان​ها زین جهان بر می​رود تا آسمان
ای آفتاب آن جهان در ذره​ای چونی نهان
ای بس طلسمات عجب بستی برون از روز و شب
ای لطف غیبی چند تو شکل بهاری می​شوی
آخر برون آ زین صور چادر برون افکن ز سر
ای ظاهر و پنهان چو جان وی چاکر و سلطان چو جان
 
دانا و بینای رهی آن سو که دانی می​روی
از تلخکامی می​رهی در کامرانی می​روی
نی روح حیوان زمین تو جان جانی می​روی
از ره نشانی یافته در بی​نشانی می​روی
از مدرسه اسمای او اندر معانی می​روی
تا کس نپندارد که تو بی​ارمغانی می​روی
کز مستعینی می​رهی در مستعانی می​روی
تو خود به تنهایی خود صد کاروانی می​روی
وی پادشاه شه نشان در پاسبانی می​روی
تا چشم پندارد که تو اندر مکانی می​روی
وی عدل مطلق چند تو اندر خزانی می​روی
تا چند در رنگ بشر در گله بانی می​روی
کی بینمت پنهان چو جان در بی​زبانی می​روی
تعداد دفعات مشاهده: 126