متن شعر

باده بده ساقیا عشوه و بادم مده

باده بده ساقیا عشوه و بادم مده
باده از آن خم مه پر کن و پیشم بنه
چون گذرد می ز سر گویم ای خوش پسر
چاکر خنده توام کشته زنده توام
فتنه به شهر توام کشته قهر توام
صدقه از آن لعل کان بخش بر این پرزیان
از سر کین درگذر بوسه ده ای لب شکر
هر که دوم بار زاد عشق بدو داد داد
شمس حق نیک نام شد تبریزت مقام
 
وز غم فردا و دی هیچ به یادم مده
گر نگشایم گره هیچ گشادم مده
باده نخواهم دگر مست فتادم مده
گر نه که بنده توام باده شادم مده
گر نه که بهر توام هیچ مرادم مده
ور ز برای تو جان صدقه ندادم مده
بر سر هر خاک سر گر ننهادم مده
صد ره از صدق و داد گر بنزادم مده
گر نشکستم تمام هیچ تو دادم مده
تعداد دفعات مشاهده: 177