متن شعر

هر چند که بلبلان گزینند

هر چند که بلبلان گزینند
خود گیر که خرمنی ندارند
از حلقه برون نه​ایم ما نیز
گر ولوله مرا نخواهند
شیرین و ترش مراد شاهست
بایست بود ترش به مطبخ
هر حالت ما غذای قومیست
مرغان ضمیر از آسمانند
زانشان ز فلک گسیل کردند
تا قدر وصال حق بدانند
بر خاک قراضه گر بریزند
شمس تبریز کم سخن بود
 
مرغان دگر خمش نشینند
نه از خرمن فقر دانه چینند
هر چند که آن شهان نگینند
از بهر چه کارم آفرینند
دو دیگ نهاده بهر اینند
چون مخموران بدان رهینند
زین اغذیه غیبیان سمینند
روزی دو سه بسته زمینند
هر چند ستارگان دینند
تا درد فراق حق بینند
آن را نهلند و برگزینند
شاهان همه صابر و امینند
تعداد دفعات مشاهده: 39