متن شعر

وقت آمد توبه را شکستن

وقت آمد توبه را شکستن
دست دل و جان​ها گشادن
معشوقه روح را بدیدن
در آب حیات غسل کردن
برخاست قیامت وصالش
گر بسکلد آن نگار بنگر
مخدومی شمس دین تبریز
 
وز دام هزار توبه جستن
دست غم را ز پس ببستن
لعل لب او به بوسه خستن
در وی تن خویش را بشستن
تا کی به امید درنشستن
صد پیوست است در آن سکستن
ای جان تو رمیده​ای ز بستن
تعداد دفعات مشاهده: 134