متن شعر

دل آتش پذیر از توست برق و سنگ و آهن تو

دل آتش پذیر از توست برق و سنگ و آهن تو
بدیدم بی​تو من خود را تو دیدی بیخودم هم تو
اگر گویم تو می​گویی من آن ظلمت ز خود بینم
گریبانم دریدستم ز خود دامن کشیدستم
گریبانم دریدی تو و دامانم کشیدی تو
پشیمانم پشیمانم پشیمان تو پشیمان تو
دو چشمم خیره در رویت گهی چوگان گهی گویت
به یک اندیشه حنظل را کنی بر من چو صد شکر
تویی شکر تویی حنظل تویی اندیشه مبدل
بدم من کافر احول شدم توحید را اکمل
 
مرا سیران کجا باشد مرا تحویل و رفتن تو
به زیر خاک دررفتم نرفتم من بیا من تو
از آن ظلمت که می​گریم سری چون ماه برزن تو
که تا گیری گریبانم کشی از مهر دامن تو
کدامم من چه نامم من مرا جان تو مرا تن تو
چو سوسن صد زبانم من زبان و نطق و سوسن تو
تویی حیران تویی چوگان تویی دو چشم روشن تو
به یک اندیشه شکر را کنی چون زهر دشمن تو
تویی مور و سلیمان تو تویی خورشید و روزن تو
تویی احول کن کافر تویی ایمان و مومن تو
تعداد دفعات مشاهده: 92