متن شعر

صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم

صد بار مردم ای جان وین را بیازمودم
صد بار جان بدادم وز پای درفتادم
تا روی تو بدیدم از خویش نابدیدم
دامی است در ضمیرم تا باز عشق گیرم
ای شعله​های گردان در سینه​های مردان
آن ساعت خجسته تو عهدها ببسته
عقلم ببرد از ره کز من رسی تو در شه
 
چون بوی تو بیامد دیدم که زنده بودم
بار دگر بزادم چون بانگ تو شنودم
ای ساخته چو عیدم وی سوخته چو عودم
آن باز بازگونه چون مرغ درربودم
گردان به گرد ماهت چون گنبد کبودم
من توبه​ها شکسته بودم چنانک بودم
چون سوی عقل رفتم عقلم نداشت سودم
تعداد دفعات مشاهده: 74