متن شعر

گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری

گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری
پا واگرفتن تو هر دو ز حال کفر است
پاکت شود پلیدی چون از صنم بریدی
دنبال شیر گیری کی بی​کباب مانی
بگذار سر بد را پنهان مکن تو خود را
خوردی تو زهر و گفتی حق را از این چه نقصان
زیر درخت خرما انداز همچو مریم
از سایه​های خرما شیرین شوی چو خرما
 
در هر دو حال خود را از یار وانگیری
صد کفر بیش باشد در عاشقان نفیری
گردد پلید پاکی چون غرقه در غدیری
کی بی​نوا نشینی چون صاحب امیری
در زیرکی چو مویی پیدا میان شیری
حق بی​نیاز باشد وز زهر تو بمیری
گر کاهلی به غایت ور نیز سست پیری
وز پختگی خرما تو پختگی پذیری
تعداد دفعات مشاهده: 42