متن شعر

زهی وصف لبت ذکر زبانها

زهی وصف لبت ذکر زبانها
دهانت در سخن اکسیر جانها

چو می خندد لب شکر فشانت
ز حیرت باز می ماند دهانها

ز عشقت کو به دل تخم وفا ریخت
مرا در سینه می ریزد سنانها

فلک را آه مظلومی چو من سوخت
چرا آتش نبارد ز آسمانها

مکن عیبم، کنم گر بوسه بازی
به گرد کوی تو بر آستانها

مرا با شکل رسوایی خوش افتاد
بخندید، ای رفیقان، از کرانها

ز عشقت آب چشم من که بی تو
جوان مردی ندارد ناودانها

شبی کردم به بستان ناله درد
رها کردند مرغها آشیانها

از این ره رفت خسرو، خلق گویند
چو بیند جابه جا از خون نشانها

تعداد دفعات مشاهده: 196