متن شعر

چو بی گه آمدی باری درآ مردانه​ای ساقی

چو بی گه آمدی باری درآ مردانه​ای ساقی
ز جام باده عرشی حصار فرش ویران کن
اگر من بشکنم جامی و یا مجلس بشورانم
چو باشد شیشه روحانی ببین باده چه سان باشد
در آب و گل بنه پایی که جان آب است و تن چون گل
ز آب و گل بود این جا عمارت​های کاشانه
زهی شمشیر پرگوهر که نامش باده و ساغر
یکی سر نیست عاشق را که ببریدی و آسودی
نمی​تانم سخن گفتن به هشیاری خرابم کن
سقاهم ربهم گاهی کند دیوانه را عاقل
 
بپیما پنج پیمانه به یک پیمانه​ای ساقی
پس آنگه گنج باقی بین در این ویرانه​ای ساقی
مگیر از من منم بی​دل تویی فرزانه​ای ساقی
بگویم از کی می​ترسم تویی در خانه​ای ساقی
جدا کن آب را از گل چو کاه از دانه​ای ساقی
خلل از آب و گل باشد در این کاشانه​ای ساقی
تویی حیدر ببر زوتر سر بیگانه​ای ساقی
ببر هر دم سر این شمع فراشانه​ای ساقی
از آن جام سخن بخش لطیف افسانه​ای ساقی
گهی باشد که عاقل را کند دیوانه​ای ساقی
تعداد دفعات مشاهده: 96