متن شعر

ز خود شدم ز جمال پر از صفا ای دل

ز خود شدم ز جمال پر از صفا ای دل
غلام تست هزار آفتاب و چشم و چراغ
نهایتیست که خوبی از آن گذر نکند
پری و دیو به پیش تو بسته​اند کمر
کدام دل که بر او داغ بندگی تو نیست
به حکم تست همه گنج​های لم یزلی
نظر ز سوختگان وامگیر کز نظرت
بگفتم این مه ماند به شمس تبریزی
 
بگفتمش که زهی خوبی خدا ای دل
ز پرتو تو ظلالست جان​ها ای دل
گذشت حسن تو از حد و منتها ای دل
ملک سجود کند و اختر و سما ای دل
کدام داغ غمی کش نه​ای دوا ای دل
چه گنج​ها که نداری تو در فنا ای دل
چه کوثرست و دوا دفع سوز را ای دل
بگفت دل که کجایست تا کجا ای دل
تعداد دفعات مشاهده: 83