متن شعر

گر آبت بر جگر بودی دل تو پس چه کاره ستی

گر آبت بر جگر بودی دل تو پس چه کاره ستی
وگر بر کار بودی دل درون کارگاه عشق
غنیمت دار رمضان را چو عیدت روی ننموده​ست
چو روشن گشتی از طاعت شدی تاریک از عصیان
وگر محتاج این طاعت نماندستی دل مسکین
تو گویی جان من لعل است مگر نبود بدین لعلی
به گرد قلعه ظلمت نماندی سنگ یک پاره
بزن این منجنیق صوم قلعه کفر و ظلمت بر
اگر از عید قربان سرافرازان بدانندی
اگر سوز دل مسکین بدیدییی از این لقمه
در اول منزلت این عشق با این لوت ضدانند
همه عالم خر و گاوان به عیش اندرخزیدندی
اگر دیدی تو ظلمت​ها ز قوت​های این لقمه
به تدریج ار کنی تو پی خر دجال از روزه
اگر امر تصوموا را نگهداری به امر رب
 
تنت گر آن چنان بودی که گفتی دل نگاره ستی
ملالت بر برون تو نمی​گویی چه کاره ستی
و عیدت گر کنارستی ز غم جان برکناره ستی
دل بیچاره را می​دان که او محتاج چاره ستی
ورای کفر و ایمان دل همیشه در نظاره ستی
ز تابش​های خورشیدش مبر گو سنگ خاره ستی
اگر خود منجنیق صوم دایم سوی باره ستی
اگر بودی مسلمانی موذن بر مناره ستی
نه هر پاره ز گاو نفس آویز قناره ستی
ز بهر ساکنی سوزش شکم سوزی هماره ستی
اگر این عشق باره ستی چرا او لوت باره ستی
اگر عاشق بدی آن کس که دایم لوت خواره ستی
ز جور نفس تردامن گریبان​هات پاره ستی
ببینی عیسی مریم که در میدان سواره ستی
به هر یا رب که می​گویی تو لبیکت دوباره ستی
تعداد دفعات مشاهده: 65