متن شعر

بگشا در بیا درآ که مبا عیش بی​شما

بگشا در بیا درآ که مبا عیش بی​شما
سخنم بسته می​شود تو یکی زلف برگشا
انا فی العشق آیه فاقرونی علی الملا
دیدمش مست می​گذشت گفتم ای ماه تا کجا
در پیش چون روان شدم برگرفت تیز تیزپا
انا منذ رایتهم انا صرت بلا انا
رکب القلب نوره فجلی القلب و اصطفی
کیف یلقاه غیره کل من غیر فنا
به ثنا لابه کردمش گفتم ای جان جان فزا
تو دو لب از دوی ببند بگشا دیده بقا
ان علینا بیانه تو میا در میان ما
نی که هر شب روان تو ز تنت می​شود جدا
که گر آن ریگ نیستی نامدی باز چون صبا
بازآمد و تا ویست بنده بنده​ست خدا خدا
جان بنه بر کف طلب که طلب هست کیمیا
گر چه نی را تهی کنند نگذارند بی​نوا
نیست بودی تو قرن​ها بر تو خواندند هل اتی
الفی لا شود و تو ز الف لام گشت لا
چو به حق مشتغل شدی فارغ از آب و گل شدی
 
به حق چشم مست تو که تویی چشمه وفا
انا و الشمس و الضحی تلف الحب و الولا
امه العشق فاعرجوا دونکم سلم الهوی
گفت نی همچنین مکن همچنین در پیم بیا
در پی گام تیز او چه محل باد و برق را
صوره فی زجاجه نور الارض و السما
کل من رام نوره استضا مثله استضا
تو بیا بی​تو پیش من که تو نامحرمی تو را
گفت یک دم ثنا مگو که دوی هست در ثنا
ز لب بسته گر سخن بگشاید گشا گشا
چو در خانه دید تنگ بکند مرد جامه​ها
به میان روان تو صفتی هست ناسزا
شب نرفتی دوان دوان به لب قلزم صفا
ماند در کیسه بدن چو زر و سیم ناروا
تا تن از جان جدا شدن مشو از جان جان جدا
رو پی شیر و شیر گیر که علیی و مرتضی
خط حقست نقش دل خط حق را مخوان خطا
هله دست و دهان بشو که لبش گفت الصلا
چو که بی​دست و دل شدی دست درزن در این ابا
تعداد دفعات مشاهده: 85