متن شعر

دل من که باشد که تو را نباشد

دل من که باشد که تو را نباشد
فلکش گرفتم چو مهش گرفتم
به درون جنت به میان نعمت
چو تو عذر خواهی گنه و جفا را
چو خطا تو گیری به عتاب کردن
دو هزار دفتر چو به درس گویم
سمنی نخندد شجری نرقصد
تو به فقر اگر چه که برهنه گردی
چه عجب که جاهل ز دلست غافل
همه مجرمان را کرمش بخواند
بگداز جان را مه آسمان را
چه کنی سری را که فنا بکوبد
همه روز گویی چو گلست یارم
مگریز ای جان ز بلای جانان
چه خوشست شب​ها ز مهی که آن مه
چه خوشست شاهی که غلام او شد
تو خمش کن ای تن که دلم بگوید
 
تن من کی باشد که فنا نباشد
چه زنند هر دو چو ضیا نباشد
چه شکنجه باشد چو لقا نباشد
چه کند جفاها که وفا نباشد
چه کند دل و جان که خطا نباشد
نه فسرده باشم چو صفا نباشد
چمنی نبوید چو صبا نباشد
چه غمست مه را که قبا نباشد
ملکی و شاهی همه را نباشد
چو به توبه آیند و دغا نباشد
به خدا که چیزی چو خدا نباشد
چه کنی زری را که تو را نباشد
چه کنی گلی را که بقا نباشد
که تو خام مانی چو بلا نباشد
همه روی باشد که قفا نباشد
چه خوشست یاری که جدا نباشد
که حدیث دل را من و ما نباشد
تعداد دفعات مشاهده: 110