متن شعر

آمده​ام که تا به خود گوش کشان کشانمت

آمده​ام که تا به خود گوش کشان کشانمت
آمده​ام بهار خوش پیش تو ای درخت گل
آمده​ام که تا تو را جلوه دهم در این سرا
آمده​ام که بوسه​ای از صنمی ربوده​ای
گل چه بود که گل تویی ناطق امر قل تویی
جان و روان من تویی فاتحه خوان من تویی
صید منی شکار من گر چه ز دام جسته​ای
شیر بگفت مر مرا نادره آهوی برو
زخم پذیر و پیش رو چون سپر شجاعتی
از حد خاک تا بشر چند هزار منزلست
هیچ مگو و کف مکن سر مگشای دیگ را
نی که تو شیرزاده​ای در تن آهوی نهان
گوی منی و می​دوی در چوگان حکم من
 
بی دل و بیخودت کنم در دل و جان نشانمت
تا که کنار گیرمت خوش خوش و می​فشانمت
همچو دعای عاشقان فوق فلک رسانمت
بازبده به خوشدلی خواجه که واستانمت
گر دگری نداندت چون تو منی بدانمت
فاتحه شو تو یک سری تا که به دل بخوانمت
جانب دام بازرو ور نروی برانمت
در پی من چه می​دوی تیز که بردرانمت
گوش به غیر زه مده تا چو کمان خمانمت
شهر به شهر بردمت بر سر ره نمانمت
نیک بجوش و صبر کن زانک همی​پرانمت
من ز حجاب آهوی یک رهه بگذرانمت
در پی تو همی​دوم گر چه که می​دوانمت
تعداد دفعات مشاهده: 192