متن شعر

شاهدی بین که در زمانه بزاد

شاهدی بین که در زمانه بزاد
شاهدانی که در جهان سمرند
از رخ ماه او چو ابر گشود
همچو مهتاب شاخ شاخ آن نور
تابشش چون بتافت بیشترک
جان​ها ذره ذره رقصان گشت
همچو پرواز شمس تبریزی
 
بت و بتخانه را به باد بداد
کس از ایشان دگر نیارد یاد
هفت گردون ز همدگر بگشاد
سوی هر روزنی درون افتاد
جان​ها را بخورد از بنیاد
پیش خورشید جان​ها دلشاد
جمله پران که هر چه بادا باد
تعداد دفعات مشاهده: 86