متن شعر

بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن

بیا بوسه به چند است از آن لعل مثمن
چو آن بوسه پاک است نه اندرخور خاک است
مرا بحر صفا گفت که کامی نرسد مفت
پی بوسه گل را که فر بخشد مل را
غلط گر همه شاهید چو مریخ و چو ماهید
درآ ای مه آفاق که روزن بگشادم
در گفت فروبند و گشا روزن دل را
 
اگر بوسه به جانی است فریضه است خریدن
شوم جان مجرد برون آیم از این تن
گر آن گوهر با توست صدف را هله بشکن
جهانی است زبان​ها برون کرده چو سوسن
هلا بوسه مخواهید از آن دلبر توسن
شبی بر رخ من تاب لبی بر لب من زن
ز مه بوسه نیابید مگر از ره روزن
تعداد دفعات مشاهده: 103