متن شعر

من اگر پرغم اگر شادانم

من اگر پرغم اگر شادانم
تا که خاک قدمش تاج من است
تا لب قند خوشش پندم داد
گلم ار چند که خارم در پاست
هر کی یعقوب من است او را من
در وصال شب او همچو نیم
پای من گر چه در این گل مانده​ست
ز جهان گر پنهانم چه عجب
گر چه پرخارم سر تا به قدم
بوده​ام مومن توحید کنون
سایه شخصم و اندازه او
هر کی او سایه ندارد چو فلک
قیمتم نبود هر چند زرم
من درون دل این سنگ دلان
چونک از کان جهان بازرهم
 
عاشق دولت آن سلطانم
اگرم تاج دهی نستانم
قند روید بن هر دندانم
یوسفم گر چه در این زندانم
مونس زاویه احزانم
قند می نوشم و در افغانم
نه که من سرو چنین بستانم
که نهان باشد جان من جانم
کوری خار چو گل خندانم
مومنان را پس از این ایمانم
قامتش چند بود چندانم
او بداند که ز خورشیدانم
که به بازار نیم در کانم
چون زر و خاک به کان یک سانم
زان سوی کون و مکان من دانم
تعداد دفعات مشاهده: 46