متن شعر

ما که باده ز دست یار خوریم

ما که باده ز دست یار خوریم
ایمنیم از خمار مرگ ایرا
جام مردان بیار تا کامروز
به دم ناشمرده زنده شویم
ساقیا پای دار تا ز کفت
پی این شیر مست می پوییم
زان دیاریم کز حدث پاک است
نه چو کرکس اسیر مرداریم
 
کی چو اشتر گیاه و خار خوریم
می باقی بی​خمار خوریم
بی​محابا و مردوار خوریم
اندر آن دم که بی​شمار خوریم
می سرجوش پایدار خوریم
تا کباب از دل شکار خوریم
روزی پاک از آن دیار خوریم
نه چو لک لک ز حرص مار خوریم
تعداد دفعات مشاهده: 62