متن شعر

طرح ِ بارانی

طرح ِ بارانی

به جمشید لطفی
منطق ِ لطیف ِ شادی

چیزی به دُمب ِ سکوت ِ سیاسنگین ِ فضا آویخت

تا لحظه‌ی انفجار ِ کبریت ِ خفه در صندوق ِ افق

خاموشی شود


و عبور ِ فصیح ِ موکب ِ رگ‌بار
بیاغازد.



برق و
ناوک ِ پُرانکسار ِ پولاد ِ سپید و

طبله‌طبله

غَلت ِ بی‌کوک ِ طبل ِ رعد

بر بستر ِ تشنه‌ی خاک.


خاک و
پای‌کوبان ِ فصیح ِ نوباوه‌گان ِ شاد ِ باران
در بارانی‌های خیس ِ خویش.
آن‌گاه
جهان به‌تمامی:

زمین و زمان به‌تمامی و

آسمان به‌تمامی.



و آن‌گاه
سکوت ِ مقدس ِ خورشید ِ بشسته‌روی
بر سجاده‌ی خاک،
و درنگ ِ سنگین ِ ساتور ِ خونین
در قربان‌گاه ِ بی‌داعیه‌ی فلق.
درنگ ِ سنگین ِ ساتور ِ خونین و
نزول ِ لَختالَخت ِ تاریکی
چون خواب،
چونان لغزش ِ خاکستری‌ خوابی بی‌گاه
بر خاک.



۲۸ فروردین ِ ۱۳۷۶
تعداد دفعات مشاهده: 247