متن شعر

افند کلیمیرا از زحمت ما چونی

افند کلیمیرا از زحمت ما چونی
ای فخر خردمندان وی بی​تو جهان زندان
مه گوش همی​خارد صد سجده همی​آرد
باری من بیچاره گشتم ز خود آواره
ماییم و هوای تو دو چشم سقای تو
تلخ است فراق تو دوری ز وثاق تو
زد طال بقای تو هر ذره که خورشیدی
ای آینه مانده در دست دو سه زنگی
ای دلدل آن میدان چونی تو در این زندان
ای آدم خوکرده با جنت و با حورا
ای آنک نمی​گنجی در شش جهت عالم
مصباح و زجاجی تو پیش دو سه نابینا
پیغام و سلام ما ای باد بگو با دل
بس کردم من اما برگو تو تمامش را
 
ای جان صفا چونی وی کان وفا چونی
وی عاشق بی​دل را درمان و دوا چونی
می​گوید حسنت را کی خوب لقا چونی
زان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی
ای آب حیات ما زین آب و هوا چونی
ای آنک مبادا کس دور از تو جدا چونی
ای نیر اعظم تو زین طال بقا چونی
وی یوسف افتاده با اهل عما چونی
وی بلبل آن بستان با ناشنوا چونی
افتاده در این غربت با رنج و عنا چونی
با این همگی زفتی در زیر قبا چونی
از عربده کوران وز زخم عصا چونی
با این همه بی​برگی داوودنوا چونی
کای تشنه پرخواره با جام خدا چونی
تعداد دفعات مشاهده: 132