متن شعر

انا فتحنا عینکم فاستبصروا الغیب البصر

انا فتحنا عینکم فاستبصروا الغیب البصر
باد صبا ای خوش خبر مژده بیاور دل ببر
شمشیرها جوشن شود ویرانه​ها گلشن شود
ای قهر بی​دندان شده وی لطف صد چندان شده
هر کس که دیدت ای ضیا وان حضرت باکبریا
نگذاشت شیر بیشه​ای از هست ما یک ریشه​ای
ای آفرین بر روی شه کز وی خجل شد روی مه
از عشق آن سلطان من وان دارو و درمان من
ان کان عیشا قد هجر و اختل عقلی من سهر
من ابروش او ماه وش او روز و من همچو شبش
آه از دعا بی​سامعی جرم و گنه بی​شافعی
کی باشد آن در سفته من الحمدلله گفته من
تا دیدمی جانان خود من جویمی درمان خود
ای گوهر بحر بقا چون حق تو بس پنهان لقا
 
انا قضینا بینکم فاستبشروا بالمنتصر
جانم فدات ای مژده ور بستان تو جانم ماحضر
چشم جهان روشن شود چون از تو آید یک نظر
جان و جهان خندان شده چون داد جان​ها را ظفر
بادا ورا شرم از خدا گر او بلافد از هنر
الا که نیم اندیشه​ای در روز و شب هجران شمر
کوران به دیده گفته خه بشنوده لطفش گوش کر
کی سیر گردد جان من در جان من جوع البقر
والله روحی ما نفر والله روحی ما کفر
او جان و من چون قالبش حیران از آن خوبی و فر
درد و الم بی​نافعی رویم چو زر بی​سیمبر
مستطرب و خوش خفته من در سایه​های آن شجر
که گویمش هجران خود بنمایمش خون جگر
مخدوم شمس الدین را تبریز شهر و مشتهر
تعداد دفعات مشاهده: 147