متن شعر

چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد

چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد
ز رخ ماه خصالش ز لطیفی وصالش
ز دو صد روضه رضوان ز دو صد چشمه حیوان
غم چون دزد که در دل همه شب دارد منزل
ز پس ظلم رسیده همه امید بریده
تن و جان از پس پیری ز وصالش چه جوان شد
چو صلاح دل و دین را همه دیدیت بگویید
 
چه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد
همه را بخت فزون شد همه را کار برآمد
دو هزاران گل خندان ز دل خار برآمد
به کف شحنه وصلش به سر دار برآمد
مثل دولت تابان دل بیدار برآمد
همه را بعد کسادی چه خریدار برآمد
که چه خورشید عجایب که ز اسرار برآمد
تعداد دفعات مشاهده: 95