متن شعر

مست می عشق را حیا نی

مست می عشق را حیا نی
آن عشق چو بزم و باده جان را
با عقل بگفت ماجراها
از روح بجستم آن صفا گفت
گفتم که مکن نهان از این مس
کاین برق حدیث تو از آن است
گفتا غلطی که آن نیم من
گفتم که به حق نرگسانت
کاین غمزه مست خونی تو
بالله که تویی که بی​تویی تو
گر ز آنک تویی و گر نه​ای تو
گر فرمایی که نیست هست است
مقناطیسی و جان چو آهن
چون گرم شوم ز جام اول
چون شد به سرم میم سراسر
از بهر نسیم زلف جعدت
ای باد صبا به انتظارت
پس ما چه زنیم ای قلندر
گر ز آنک نه هر دمی خداوند
مخدومی شمس دین تبریز
 
وین باده عشق را بها نی
می نوشد و ممکن صلا نی
جان گفت که وقت ماجرا نی
آن هست صفا ولی ز ما نی
ای کفو تو زر و کیمیا نی
جز جان افزا و دلربا نی
ما بوالحسنیم و بوالعلا نی
دفعم بمده به شیوه​ها نی
کشته​ست هزار و خونبها نی
ای کبر تو غیر کبریا نی
از تو گذری دو دیده را نی
کو زهره که گویمت چرا نی
می​آید مست و دست و پا نی
غیر تسلیم در قضا نی
می را تسلیم یا رضا نی
یکتا زلفی که جز دو تا نی
از بهر صبا و خود صبا نی
اندر گره و گره گشا نی
کو جز سر و خاصه خدا نی
چون خورشیدش در این سما نی
تعداد دفعات مشاهده: 115