متن شعر

باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست

باز درآمد به بزم مجلسیان دوست دوست
گاه خوش خوش شود گه همه آتش شود
نقش وفا وی کند پشت به ما کی کند
پوست رها کن چو مار سر تو برآور ز یار
هر کی به جد تمام در هوس ماست ماست
از هوس عشق او باغ پر از بلبل​ست
مفخر تبریزیان شمس حق آگه بود
 
گر چه غلط می​دهد نیست غلط اوست اوست
تعبیه​های عجب یار مرا خوست خوست
پشت ندارد چو شمع او همگی روست روست
مغز نداری مگر تا کی از این پوست پوست
هر کی چو سیل روان در طلب جوست جوست
وز گل رخسار او مغز پر از بوست بوست
کز غم عشق این تنم بر مثل موست موست
تعداد دفعات مشاهده: 118