متن شعر

ما آب دریم ما چه دانیم

ما آب دریم ما چه دانیم
هر دم ز شراب بی​نشانی
تا گوهر حسن تو بدیدیم
تا عشق تو پای ما گرفته​ست
خشک و تر ما همه تویی تو
سرحلقه زلف تو گرفتیم
گر زیر و زبر شود دو عالم
گر سبزه و باغ خشک گردد
گلزار اگر همه بریزد
گر چرخ هزار مه نماید
گر زانک شکر جهان بگیرد
شمس تبریز ز آفتابت
 
چه شور و شریم ما چه دانیم
خود مستتریم ما چه دانیم
رخ همچو زریم ما چه دانیم
بی​پا و سریم ما چه دانیم
خوش خشک و تریم ما چه دانیم
خوش می شمریم ما چه دانیم
زیر و زبریم ما چه دانیم
ما از تو چریم ما چه دانیم
گل از تو بریم ما چه دانیم
در تو نگریم ما چه دانیم
ما باده خوریم ما چه دانیم
همچون قمریم ما چه دانیم
تعداد دفعات مشاهده: 59