متن شعر

از آن باده ندانم چون فنایم

از آن باده ندانم چون فنایم
زمانی قعر دریایی درافتم
زمانی از من آبستن جهانی
چو طوطی جان شکر خاید به ناگه
به جایی درنگنجیدم به عالم
منم آن رند مست سخت شیدا
مرا گویی چرا با خود نیایی
مرا سایه هما چندان نوازد
بدیدم حسن را سرمست می گفت
جوابش آمد از هر سو ز صد جان
تو آن نوری که با موسی همی​گفت
بگفتم شمس تبریزی کیی گفت
 
از آن بی​جا نمی​دانم کجایم
دمی دیگر چو خورشیدی برآیم
زمانی چون جهان خلقی بزایم
شوم سرمست و طوطی را بخایم
بجز آن یار بی​جا را نشایم
میان جمله رندان​های هایم
تو بنما خود که تا با خود بیایم
که گویی سایه او شد من همایم
بلایم من بلایم من بلایم
ترایم من ترایم من ترایم
خدایم من خدایم من خدایم
شمایم من شمایم من شمایم
تعداد دفعات مشاهده: 159