متن شعر

خوشی آخر بگو ای یار چونی

خوشی آخر بگو ای یار چونی
به روز و شب مرا اندیشه توست
از این آتش که در عالم فتاده​ست
در این دریا و تاریکی و صد موج
منم بیمار و تو ما را طبیبی
منت پرسم اگر تو می​نپرسی
وجودی بین که بی​چون و چگونه​ست
بگو در گوش شمس الدین تبریز
 
از این ایام ناهموار چونی
کز این روز و شب خون خوار چونی
ز دود لشکر تاتار چونی
تو اندر کشتی پربار چونی
بپرس آخر که ای بیمار چونی
که ای شیرین شیرین کار چونی
دلا دیگر مگو بسیار چونی
که ای خورشید خوب اسرار چونی
تعداد دفعات مشاهده: 74