متن شعر

شرح دهم من که شب از چه سیه دل بود

شرح دهم من که شب از چه سیه دل بود
چون جگر عاشقان می​خورد این شب به ظلم
عاقله شب تویی بازرهانش ز ظلم
تا برهد شب ز ظلم ما برهیم از ظلام
شب همه روشن شود دوزخ گلشن شود
سینه کبودی چرخ پرتو سینه منست
فارغ و دلخوش بدم سرخوش و سرکش بدم
تیر غم تو روان ما هدف آسمان
جانم اگر صافیست دردی لطف توست
قافله عصمتت گشت خفیر ار نه خود
سر به خس اندرکشید مرغ غم از بیم آنک
چشم چپم می​پرد بازو من می​جهد
جان مثل گلبنان حامله غنچه​هاست
زود دهانم ببند چون دهن غنچه​ها
 
هر کی خورد خون خلق زشت و سیه دل شود
دود سیاهی ظلم بر دل شب می​دمد
نیم شبی بر فلک راه بزن بر رصد
ای که جهان فراخ بی​تو چو گور و لحد
چونک بتابد ز تو پرتو نور احد
جرعه خون دلم تا به شفق می​رسد
بولهب غم ببست گردن من در مسد
جان پی غم هم دوان زانک غمش می​کشد
لطف تو پاینده باد بر سر جان تا ابد
راه زن از ریگ ره بود فزون در عدد
بر سر غم می​زند شادی تو صد لگد
شاید اگر جان من دیگ هوس​ها پزد
جانب غنچه صبی باد صبا می​وزد
زانک چنین لقمه​ای خورد و زبان می​گزد
تعداد دفعات مشاهده: 73