متن شعر

مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی

مرغ دل پران مبا جز در هوای بیخودی
آفتاب لطف حق بر عاشقان تابنده باد
گر هزاران دولت و نعمت ببیند عاشقی
بنگر اندر من که خود را در بلا افکنده​ام
جان و صد جان خود چه باشد گر کسی قربان کند
عاشقا کمتر نشین با مردم غمناک تو
باجفا شو با کسی کو عاشق هشیاری است
بیخودی را چون بدانی سروری کاسد شود
خوش بود ظاهر شدن بر دشمنان بر تخت ملک
گر تو خواهی شمس تبریزی شود مهمان تو
 
شمع جان تابان مبا جز در سرای بیخودی
تا بیفتد بر همه سایه همای بیخودی
ناید اندر چشم او الا بلای بیخودی
از حلاوت​ها که دیدم در فنای بیخودی
در هوای بیخودی و از برای بیخودی
تا غباری درنیفتد در صفای بیخودی
تا بیابی ذوق​ها اندر وفای بیخودی
ای سری و سروری​ها خاک پای بیخودی
لیک آن​ها هیچ نبود جان به جای بیخودی
خانه خالی کن ز خود ای کدخدای بیخودی
تعداد دفعات مشاهده: 67