متن شعر

عزیزی و کریم و لطف داری

عزیزی و کریم و لطف داری
نشاید عاشقان را یار هشیار
مرا یکدم چو ساقی کم دهد می
صراحی​وار خون گریم به پیشش
که از اندیشه بیزارم، بده می
چه حیله سازم ای ساقی؟! چه حیله؟!
به حجت هر دمم بیرون فرستی
برون و اندرون و جام و می نیست
قفی یا ناقتی هذا مناخ
فدیت​العشق ما احلی هواه
فلا تشغلنی یا ساقی بلهو
ایا بدرالتمام اطلع علینا
وخلصنی من​الدنیا واسکر
 
ولیکن دور شو، چون هوشیاری
ز هشیاران نیاید هیچ یاری
بگیرم دامن او را به زاری
بجوشم همچو می در بی​قراری
مرا تا کی به اندیشه سپاری؟!
که حیله آفرین و حیله​کاری
که بس باغیرتی و تنگ باری
ولیکن در سخن اینست جاری
ولا تسرین من هذاالدیار
تقطع فی هواه اختیاری
واسکرنی بکاسات کبار
بحق العشق اسمع، لاتمار
فلا ادری یمینی من یساری
تعداد دفعات مشاهده: 133