متن شعر

من نشستم ز طلب وین دل پیچان ننشست

من نشستم ز طلب وین دل پیچان ننشست
هر کی استاد به کاری بنشست آخر کار
هر کی او نعره تسبیح جماد تو شنید
تا سلیمان به جهان مهر هوایت ننمود
هر کی تشویش سر زلف پریشان تو دید
هر کی در خواب خیال لب خندان تو دید
ترشی​های تو صفرای رهی را ننشاند
هر که را بوی گلستان وصال تو رسید
 
همه رفتند و نشستند و دمی جان ننشست
کار آن دارد آن کز طلب آن ننشست
تا نبردش به سراپرده سبحان ننشست
بر سر اوج هوا تخت سلیمان ننشست
تا ابد از دل او فکر پریشان ننشست
خواب از او رفت و خیال لب خندان ننشست
وز علاج سر سودای فراوان ننشست
همچنین رقص کنان تا به گلستان ننشست
تعداد دفعات مشاهده: 56