متن شعر

گر نرگس خون خوارش دربند امانستی

گر نرگس خون خوارش دربند امانستی
هم دور قمر یارا چون بنده بدی ما را
هم کوه بدان سختی چون شیره و شیرستی
از طلعت مستورش بر خلق زدی نورش
با هیچ دل مست او تقصیر نکرده​ست او
وصلش به میان آید از لطف و کرم لیکن
صورتگر بی​صورت گر ز آنک عیان بودی
راه نظر ار بودی بی​رهزن پنهانی
بربند دهان زیرا دریا خمشی خواهد
 
هم زهر شکر گشتی هم گرگ شبانستی
هم ساغر سلطانی اندر دورانستی
هم بحر بدان تلخی آب حیوانستی
هم نرگس مخمورش بر ما نگرانستی
پس چیست ز ناشکری تشنیع چنانستی
کفو کمر وصلش ای کاش میانستی
در مردن این صورت کس را چه زیانستی
با هر مژه و ابرو کی تیر و کمانستی
ور نی دهن ماهی پرگفت و زیانستی
تعداد دفعات مشاهده: 46