متن شعر

هر نفسی از درون دلبر روحانیی

هر نفسی از درون دلبر روحانیی
فتنه و ویرانیم شور و پریشانیم
گفت مرا می خوری یا چه گمان می​بری
بر سر افسانه رو مست سوی خانه رو
یک دم ای خوش عذار حال مرا گوش دار
عابد و معبود من شاهد و مشهود من
کعبه ما کوی او قبله ما روی او
خواجه صاحب نظر الحذر از ما حذر
نی غلطم سر بیار تا ببری صد هزار
آمد آن شیر من عاشق جان سیر من
گفتم ای روح قدس آخر ما را بپرس
مستم و گم کرده راه تن زن و پرسش مخواه
کی بود آن ای خدا ما شده از ما جدا
هر کی ورا کار کیست در کف او خارکیست
کارک تو هم تویی یارک تو هم تویی
 
عربده آرد مرا از ره پنهانیی
برد مسلمانیم وای مسلمانیی
کیست برون از گمان جز دل ربانیی
جان بفشان کان نگار کرد گل افشانیی
مست غمت را بیار رسم نگهبانیی
عشق شناس ای حریف در دل انسانیی
رهبر ما بوی او در ره سلطانیی
تا ننهد خواجه سر در خطر جانیی
گل ندمد جز ز خار گنج به ویرانیی
در کف او شیشه​ای شکل پری خوانیی
گفت چه پرسم دریغ حال مرا دانیی
مست چه​ام بوی گیر باده جانانیی
برده قماشات ما غارت سبحانیی
هر کی ورا یار کیست هست چو زندانیی
هر کی ز خود دور شد نیست بجز فانیی
تعداد دفعات مشاهده: 67