متن شعر

بر لب، خط فستقیش، پیوسته بماند

بر لب، خط فستقیش، پیوسته بماند
و آن پسته دهان با جگری خسته بماند

ازتنگی پسته مغز را گنج نبود
از پوست بجست و بر در بسته بماند

تعداد دفعات مشاهده: 179