متن شعر

شنو پندی ز من ای یار خوش کیش

شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
یقین می​دان مجیب و مستجابست
چو آن سلطان بی​چون را بدیدی
چو اسماعیل قربان شو در این عشق
چو پختی در هوای شمس تبریز
 
به خون دل برآید کار درویش
دعای سوخته درویش دل ریش
غنی گشتی رهیدی از کم و بیش
ولی را بنده شو گر نیستی میش
از این خامان بیهوده میندیش
تعداد دفعات مشاهده: 82