داری ز جهان زیاده از حصهٔ خویش
داری ز جهان زیاده از حصهٔ خویش
در باقی کن شکایت و قصهٔ خویش

تا کی ز پی شکم به درها گردی
بنشین و بخور طعام ذاغصهٔ خویش

تاریخ شعر: -